Słowa W Sieci

Relacja ze spotkania.

Muszę przyznać, że trochę się bałem. Z dwóch powodów. Po pierwsze, jak żywe stały mi przed oczami obrazki z "wieczorków poetyckich". Lokalna gwiazda słowa pisanego łamiącym się, ekhmmm... klimatycznym głosem rozlewa litry egzaltacji po uszach słuchaczy. Ci nawet nie zdają sobie sprawy z tego, że mokną, bo jedyne, co ich interesuje, to przysnąć możliwie niepostrzeżenie. W końcu klaszcze się tylko czasami, a najczęściej na końcu. Po drugie, wiadomo - poeci. Mimo, iż poznani nieco wcześniej Joaxii i Jamc rzucili w miarę pozytywne światło na tę ciemnogwiezdną hałastrę, na wszelką wypadeczność dyskretnie umieściłem w plecaku krucyfiks, fiolkę z wodą święconą i kilka osikowych kołków. Tak zaopatrzony stanąłem przed drzwiami brzydkiej jak noc (listopadowa, swoją drogą) Którejś tam Filii Biblioteki Takiej i Siakiej im. Conrada chyba w Gdańsku - Chełmie.

Gdy tylko znalazłem się za ciężkimi wrotami tej szacownej instytucji, pierwszy powód do strachu uleciał w siną dal. "Przecież ten koleś w czapce - jak się potem okazało, Lejb Witoszyn - wygląda ciut jak mój niegdysiejszy sąsiad." pomyślałem. "Jakobe Mansztajn mógłby na przykład być moim kumplem z byłego roku". Nie. Takie towarzystwo nie mogło wyprodukować typowego "wieczorku poetyckiego". I nie wyprodukowało.

Zaczął wspomniany wcześniej Lejb. Z początku był chyba nieco spięty. Cóż, w końcu debiutował w nowej roli, poza tym pierwszy ma zawsze pod górkę, więc można mu wybaczyć. Tym bardziej, że z upływem wersów Alan, postać chyba wszechobecna w lejbowych lirykach, coraz szczelniej począł wypełniać przytulnie mroczną salę. Choć nadal wolę czytać Witoszyna, niż go słuchać, summa summarum występ naprawdę udany.

Po kierowcy z Torunia, lat 32 scenę we władanie objął Adonis z Oliwy, czyli Jakobe Mansztajn. Parafrazując fabrycznego Oberadmina, nie przepadam za twórczością, za to Autor zdaje mi się wielce sympatyczny. Tak przynajmniej było do Słów w Sieci, bo - moim skromnym zdaniem - wiersze Jakobe czytane rozkaszlanym troszkę głosem przez swego twórcę zdecydowanie zyskują. Co oczywiście nie znaczy, że traci sam Kobe.

Po Mansztajnie jedyna postać, z której twórczością nie byłem choćby jako tako obznajomiony - Marcin Jagodziński. Z całym szacunkiem dla Marcina stwierdzić muszę subiektywnie, że gdybym się nie obznajomił, jakieś wielkie łzy by mi nie popłynęły. Nie wiem, pewnie mam nieprzystającą do jego tekstów wrażliwość, ale mocno tłumiłem ziewnięcia. Zapewne zupełnie, podkreślam, profańskie, bo brawa zebrał całkiem rzęsiste.

Ledwie owe brawa ucichły, strach numer jeden ze zdwojoną siłą rozcapierzył swoje macki. Na scenie pojawił się jedyny na Słowach w Sieci Autor spoza sieci. Kazimierz Nowosielski. Jednak gdy tylko miły starszy pan jął deklamować swą twórczość, zacząłem mocno się tego strachu wstydzić. Bowiem nie tylko pisze pan profesor (tak, tak, wykładowca na UGowskiej polonistyce) naprawdę interesująco, ale też obłędnie miło czyta z lekkim, acz przemiłym mym kresofilskim uszom akcentem.

Wyszedłem na przerwę oczarowany i w tym oczarowaniu złapała mnie Mia, która naprawdę przypomina matriksową Wyrocznię. Przegadaliśmy intensywnie zadymione dwadzieścia minut i mój strach numer dwa śladem swego kolegi udał się na dłuższy spacer.

Po nikotynowo-paluszkowo-uśmiechowej przerwie - Jamc. Jedyny, który zdecydował się owego wieczora podeprzeć swą poezje podkładem dźwiękowym. I dobrze zrobił. W końcu jest muzykiem i naprawdę było to słychać w nieco etnicznych, nieco ambientowych nutach. Drgania trolejbusowych szelek brzmiały przy nich jeszcze bliżej ucha, niż po prostu czytane z kartki. Grzegorz czytał długo, ale na tyle transowo, wciągająco, że aż zapomniałem, że tuż po nim ma wystąpić moja osobista "gwoździówa" programu, Mirka Szychowiak, czyli spotkana podczas przerwy Mia.

Podobnie jak Jakobe, Mia przyjechała nieco rozchorzała. Na przekór jednak odrobinie ironii w jej przeprosinach, brzmiała przez to naprawdę zmysłowo. Na tyle zawładnęła nie tylko moją, mam wrażenie, uwagą, że nawet buzujący przez chwilę za oknem chłopcy z osiedla nie zakłócili ani na jotę jej występu. O ile to było możliwe, stałem się jeszcze większym fanem Mirki.

Stracił na tym być może ostatni w kolejce Edward Pasewicz. Choć darzę jego twórczość prawdziwym uznaniem, o występie na SWS mogę tylko napisać, że się odbył. Przepraszam.

Strach numer jeden wypełzł jeszcze na chwilę przed tzw. dyskusją z publicznością, ale pożywił się jedynie sztampowym do zgrzytu szkliwa pytaniem pewnej pani o to, kto Artystów najbardziej inspirował. I przedtem, i potem było naprawdę ujmująco. Nawet, jeśli jest to naiwnością z mojej strony, śmiem sądzić, iż twórcy z sieci nie są (jeszcze? Oby nie) zepsuci przez rutynę tego typu spotkań i potrafią pokazać w takiej dyskusji autentyczną szczerość. Oczywiście, nie chcę krzywdzić w ten sposób pana Nowosielskiego, który wyglądał na prawdziwie wzruszonego. Jak później stwierdziła Joaxii - biedni studenci UG...

O części nieoficjalnej mogę jedynie napisać, iż odbyła się we wbrew zapowiedziom wcale nie takim ohydnym pubie El Dorado, a rozpoczął ją pokaz genialnego wg mnie filmu pt. "Wożonko". I tyle. Bo potem siedzieli, pili, miast lulek (lulków?) palili papierosy. Tańców wprawdzie nie było, za to, zwłaszcza w warstwie dyskusyjnej, hulanek i swawoli ile dusza zapragnie.

Podsumowując powinienem wyrazić jakąś nieogarnioną ochotę na kolejne Słowa w Sieci. Nie wyrażę. Zabrzmiało by to potwornie plastikowo i paradoksalnie poddałoby w wątpliwość mą nadzieję, że pierwsze SWS nie były ostatnimi. Wiem tyle, że oba moje strachy gdzieś sobie poszły. Wiem, że wracając do domu pierwszą dzienną "ósemką" czułem się jak koń po westernie. Szczęśliwy koń po dobrym westernie.

Synthspirit